Tanıdık bir sesin bindim trenine,
Küflü koridorunda durakladım.
İlk tütün dumanımda yakalandım,
Buğusuyla camları karaladım.
Cam, kızıl misafiri uğurladı;
Mavi ışık buğumda tırmalandı.
Trenin paslı kapısında açılan
Nefesin nemi boğazımda kaldı.
Boğazımdaki küfler dağılınca,
Mavi dağlanmış olsa da ruhumda;
Bir nefes ile dokunur kanıma,
Vagonumda yarın kadar uzakta...
Ama bin durağın izi camında,
Bunca nefes değdiğinde karşına;
Bir izmarit gibi uzakta kalan
Bir koku bulabilirim sonunda.
Karalanmış buğunun tam ardında,
Delik gözlerinde, çarpan loşunda;
İlişir mezardan onca manzara,
Kaç tanesi kalabilir hatıra?
Kayıt Tarihi : 18.04.2026 19:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
müthiş imgelemler... nefes almadan okunacak mısralar... tebrik ederim...
serdivandan selamlar...
bizden de size küçük bir hatıra;
umman
e/y\n/ sevgili\aşk;
biz, kadim yadigâr tuna ve nil,
t\aksim görmüş bulutların altında,
hürriyetleri ellerinde,
avuç avuca muhibbânız biz…
aydınlık kuytumuzda biz ikimiz,
ki ezelden ebede birbirine akan
ve ummanına hasret çeken her demde
ikimiz, senlik/benliksiz,
ah
TÜM YORUMLAR (1)