Her celalin sonu celali,
Sabrı tükenirken dahi,
Elleri önünde bekler gari;
Bilir elleri yargıç, vakti fani.
Bekler, uzatır göklere bendini,
Gövdesinde hınç, titrerken elleri;
Düşen kumlar tüketirken kendini —
Bir tüfek, bir karar, bir yaşamdır efendi.
Yaşar, yaşatır, kovalar, aratır hayatı;
İzler, dinler, yakalar topraktaki ocağı.
Dermansız hastalık devletin ruhuna,
Koşar adım çıkar yurdunun dağlarına.
O zaman ne mürekkep ne barut;
Yeşeren topraktan yükselir tabut.
Hakkı gömülü dağları geçer yahut —
Karşında ne kalır Muhammed ya Davut?
Eski vebalar bulaşınca tekrar ruhuna,
İçindeki şeytan hislerinin ardında,
Bilirsin o ruh bu toprakta, akan ırmakta;
Sense tam ortasında, bir karar uzakta.
Kayıt Tarihi : 14.04.2026 17:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Toplumsal hassasiyetlerden ötürü, bir yanlış anlaşılma olmaması adına şiirde dini bir eleştiri olmadığını belirtmek isterim. İyi okumalar.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!