Hû’lara karış ey kalbim.
Bir balyozu gözünde taşırken insanlık...
Sen de vur tanelerini yağmur,
Bavulunda öfkenin yaşı yüklüdür bulutların.
Kem gözden ırak,
Uysal bir sözün iksirini içtim.
Ellerini yüreğinde yumru yapan bir adam,
Buğday tanesinde binlerce ekmek taşırmış;
Karnını doyurur hüznün çocukluklarının.
Ha bu dünya,
Ha ezelden bir mahşer...
İçimden bir çınar gövdelerinden tohuma doğru küçülür.
Özüme dönerim ben de...
Büyümek bazen ufalmak değil midir?
Kayıt Tarihi : 3.09.2026 20:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!