Bu şiir dünyanın kalbine

Bu şiir dünyanın kalbine, unutulmuş çocuklara, katledilen masum kadınlarımıza,
sokak lambalarının altında üşüyen yalnız annelere,
oyuncak yerine korku tutan küçük ellerin titreyen kaderine yazıldı;
çünkü bazı geceler vardır ki insan, gökyüzüne bakarken
yıldızların bile utandığını hisseder dünyanın bu sessiz zalimliğinden.

Bu şiir, adını kimsenin bilmediği o küçük kızın kırık saç tokasına,
bir annenin fotoğrafına sarılıp uyuyan yetim bir çocuğun
gözyaşıyla ıslanmış yastığına yazıldı;
çünkü bazı acılar vardır ki, anlatılmaz —
sadece gecenin kalbinde bir çığlık gibi yankılanır.

Bu şiir, kapısı hiç çalınmayan evlere,
soğuk duvarların arasında kaybolmuş kahkahalara,
bir kadının susturulmuş hayallerine ve yarım bırakılmış türkülerine yazıldı;
çünkü dünya bazen bir mezar kadar sessizdir
ve en çok da iyilerin sesini boğar.

Bu şiir, savaşın ortasında büyümek zorunda kalan çocukların
oyuncak diye topladığı taşlara,
annelerini beklerken kapı eşiğinde uyuyakalan
küçük kalplerin titrek umutlarına yazıldı;
çünkü bazı sabahlar vardır ki güneş doğar
ama kimsenin içini ısıtamaz.

Bu şiir, gözleri morluk içinde susmak zorunda bırakılmış kadınlara,
bir çığlığı yutkunarak içine gömen
binlerce kırık kalbin sessiz isyanına yazıldı;
çünkü insan bazen konuşamaz —
sadece yüreği kanarken gökyüzüne bakar.

Bu şiir, dünyanın kirlenen vicdanına,
unutulmuş mezar taşlarına isimleri yazılamayan
masumların suskun hikâyelerine yazıldı;
çünkü bazı ölümler vardır ki
toprağa değil, insanlığın kalbine gömülür.

Bu şiir, geceleri korkudan annesine sarılan çocuklara,
bir daha dönmeyen kadınların yarım kalan dualarına,
kapısı açık bırakılmış evlerin kimsesiz sessizliğine yazıldı;
çünkü bazen bir ev değil,
bütün bir hayat yetim kalır.

Ve bu şiir, dünyanın kalbine son bir ağıt gibi bırakıldı;
belki bir gün bir insan okur da
yüreğinin en derin yerinde bir şey kırılır diye…
çünkü insan gerçekten ağlayabildiği gün
belki dünya ilk kez biraz daha insan olur.