Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tekrar tekrar yaşanılabilseydi o günler..Eskimeyen tek şey çocukluk..Perdeler eskiyor, kaldırım taşları aşınıyor ama anılar yok mu onlar yerli yerinde yaşandığı gibi....Sonsuz saygılar...
Hadi çık artık...Saklambaç oyunu bitti anne...Hep benmi olacağım ebe....
Çok güzeldi..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta