Köhne bir İSTANBUL meyhanesi bu gece konuğu olduğum.
Önümde;
Üzerinde rakı kadehimin olduğu eski bir masa,
Altımda tahta bir iskembe.
Ufaktan yudumluyorum içkimi.
Saki;
Duvarda asılı radyonun düğmesine basıyor.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta