Bu dağlarbizimdir unutma!

​Öyle yıkılıp kalma hemen,
Omuzlarında bir koca cihanın sancısı,
Yüreğinde kırbaç izi gibi bir hasretle...

Bak, yine kar iniyor mor dağların eteklerine,
Yine kurdun kuşun sustuğu,
Tütünün kağıda küstüğü saatlerdeyiz.

​Seni, bir gece vakti pusuda,
Seni, bir ekmek kavgasında,
Seni, hilesiz hurdasız bir sevdanın tam ortasında,
Kurşun gibi, dolu gibi, fırtına gibi sevmişiz.

Hangi zindan yıkar, hangi pranga durdurur?
Hangi karanlık silebilir alnındaki o terli güneşleri?
​Biz ki, toprağı tırnağıyla kazıyanlar,
Biz ki, ekmeği bölüşürken elleri titremeyenler,
Kardeşliğin kitabını kanıyla yazanlarız.

Hani o uzak köylerde, ışığı sönmüş evlerde,
Anaların dudaklarında birikmiş o acı sabır var ya;

İşte o sabırdır bizi ayakta tutan,
O inançtır dağları yerinden oynatan!
​Duyuyor musun?
Zincirlerin sesi değil bu,
Kayıp giden yıldızların feryadı hiç değil!

Bu, rüzgârın kamçıladığı başakların,
Bu, vatanın ta mermerinden fışkıran o deli hürriyetin sesidir.

​Karanfil kokuyor cigaram,
Hasretin vurduğu her köşe başında bir yara,
Ama teslim olmak yok!
Ahmed’in kalemi gibi dimdik,
Halkın umudu gibi sonsuz,
Ve Anadolu gibi bereketli kalacağız.

​Bak hele, güneş doğuyor bak!
Yine kızıl, yine mağrur, yine bizden yana...
Gülümse ki, dünya utansın,
Gülümse ki, bahar gelsin bu yorgun topraklara...

Hasan Belek
03 02 2026- Akçay