Nasıl ayakta duruyorum, ben dahi bilmiyorum.
Görünüş hep aldatır, aynaya baktığımda.
Bu ben miyim görünen oysaki yangın yeri içim.
Sevdim artık, buldum kendi yalnızlığımı da.
Evet biliyorum yollar artık ağır ağır ilerliyor.
Suçlusu olmak istemezdim gitmek gerekiyordu.
Bırakmak gerekeni tutmak bin pişmanlık kokuyor.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta