Bozuk Çark Şiiri - Sadık Kocabaş

BOZUK ÇARK

Çarkı bozuk felek dönüyor yine,
Hayatın kanalını arar dururum.
Kör kuyuya düştüm günün rengine,
Derdin deryasında karar dururum.

Devrin adamları devrin çarkında,
İnsanlık çürümüş, herkes farkında.
Yanlış cetvelle ölçer ardında,
Vicdanın sesini kırar dururum.

Tuvalde yaş değil, kanlı boya var,
Çocuk gülüşüne çöktü kara kar.
Akıl karaya vurdu, çekilmez bu hâl,
Suskun haykırışla yanar dururum.

Mertlik ayakaltı, namert baş tacı,
Doğrunun sözü de oldu ilacı.
Hakikati arar bağrımın ucu,
Yalanın önünde donar dururum.

Kimi zevk peşinde, kimi gaflette,
Ömür tükeniyor böyle şiddette.
Zalim hüküm sürer bu memlekette,
Adalet elinde yarar dururum.

Dilsiz olmuş kitap, suskun bu diller,
Sararıp döküldü umutlu güller.
Hangi yöne esiyor böyle yeller,
Kendi içimde de arar dururum.

Kumanda kimdedir, kim tutar bunu?
Eğri doğru derken gelmez mi sonu?
Kalemsiz Şair der, gördüm bu günü,
Ecel şerbetini sunar dururum.