Biz Olalım. Şiiri - Hüseyin Erdinc

BİZ Olalım
Ez kelimeleri topuklarınla,
üstlerinden yürüdükçe
harfler ufalanıp karışsın zamana,
zaman dağılsın sayılardan,
sayılar çözülürken içimizde
adı konmamış bir eksiklik büyüsün,
o eksiklik derine insin,
indikçe bir kuyuya dönüşsün,
kuyunun duvarlarından sızan sesler
gecikmiş anlamlara değsin,
anlamlar dokundukça çoğalsın,
çoğaldıkça ağırlaşsın,
ağırlık diline çöksün,
dilin taşıyamadığı her şey
dudağından dökülüp yolda kırılsın.
Kırılan heceler birbirine sürtünsün,
sürtündükçe bir uğultu doğsun,
uğultu büyüyüp içine kapansın,
içine kapandıkça her şeyi yutsun,
geriye yalnızca sen kal,
o kapanan çemberin dışında
ince bir çizgi gibi duran.
Bakışın o çizgiden geçsin,
geçtikçe geceyi içine alsın,
gece derinleşsin bakışında,
derinleştikçe ışığı unutsun,
ışıksız kalan yerde
bir kelime kıpırdasın,
henüz söylenmemiş,
henüz kimseye ait olmamış.
bakışında gece taşıyan,
o kelimeyi bırak şimdi,
dudağından çıkarken
yere değmesin,
ayağına dolanmasın,
rüzgâr onu tanımasın,
tanımadıkça çoğalmasın,
çoğalmadıkça eksilmesin,
tek kalsın, ağır kalsın,
ağırlığıyla içime düşsün,
düştüğü yerde bir kapı kapatsın,
kapanan kapı beni içerde bıraksın,
içerde kalan ben
yavaşça senden başkasına dönüşsün.
Dönüştükçe sesler çekilsin,
çekildikçe dünya hafiflesin,
hafifleyen yerde iki nefes yaklaşsın,
yaklaştıkça arada görünmeyen bir bağ gerilsin,
gerildikçe incelsin,
inceldikçe kırılmaya yaklaşsın,
tam o yerde zaman eğilsin,
eğildikçe duraksasın,
duraksayan an derinleşsin,
derinleştikçe içinden bir şey doğsun,
ne ses ne kelime,
ikisinin arasında kalan.
O aralıktan yükselen
söylenmeden çoğalsın,
çoğaldıkça sadeleşsin,
sadeleştikçe tekleşsin,
tekleştikçe bizi aşsın,
içinde ben kalmasın,
sende sınır bulmasın,
iki ayrı yerden çıkıp
aynı yere varsın—

Bütün kelimelerin yükünü bırakıp
tek bir varlığa dönüşsün:
“BİZ” olalım.
Hüseyin Erdinç