Biz Dört Kişiydik Şiiri - Köksal Çelik

Biz dört kişiydik…
Bir sokaktı bizim dünyamız,
bir taşın üstünde hayal kurar,
bir simidi dörde bölerdik.
Dört kişiydik biz...
Bir mahalle, bir duvar, bir top…
Bir de sonsuz yaz akşamıydık.

Dört kişiydik biz...
Aynı pencereden bakardık hayata,
birimiz ağlasa, üçümüz susardı.
Birimiz yandığında,
diğer üçü kül olurdu.
Okulun bahçesinde ilk aşkı öğrenen,
sokakta kavga ederken tek yürek olan çocuklardık.

Dört kenarı dostluktan örülmüş
bir kaderin ortasında büyüdük.
Dördümüz bir ömürdük aslında,
bir yaz öğlesinde başlayan,
mahallenin tozuna karışmış bir hikâyeydik.

Murat, en sessizimizdi,
ama bir göz kırpışıyla dünyayı anlatırdı.
Kâğıttan uçak yapardı,
uçmazdı hiçbiri…
ama biz hep inanırdık:
bir gün uçacak.

Hüseyin,
mavi gömleği sırtından hiç çıkarmazdı,
çabuk sinirlenirdi, çabuk sarılırdı.
Her mahallenin bir delikanlısı olur ya,
bizimki oydu işte.
Ama kimsesiz bir kediye süt bırakacak kadar da
incelmiş bir ruh saklıydı içinde.

Ersin,
gülmeyi hiç bırakmazdı.
Dünyayı güldürmeye ant içmiş gibiydi.
Yüzünde yaz mevsimi gibi bir sıcaklık vardı,
biz ağlarken bile o güler,
gözlerimizdeki yaşları
şakalaşarak silerdi.
Hayat, onun ellerine bir neşe haritası vermiş gibiydi.

Ve ben, Köksal,
en çok yazan, en çok düşünen bendim.
Herkesin sırlarını saklayan,
her sessizliği not defterine çizen...
Yazdığım her kelime,
birlikte geçen günlerimizin izi oldu.

Birlikte büyüdük.
Birlikte üşüdük.
Birlikte hayal ettik.
Zaman geçti, büyüdük,
hayat kocaman bir çember oldu,
ama biz,
aynı çizgide yürüdük dört kişi.
Askerlik ayırdı sadece
Ama Şişli'deki o meyhane,
her yıl bir araya getirdi bizi.
Her yıl bir masa…
Dört sandalye…
Dört dost…

Bu yıl da buluştuk.
Rakı söyledik.
Murat geldi ilk.
Hüseyin taksiyle.
Ben biraz geç kaldım.
Ama sen…
Sen hiç gelmedin be Ersin.

Yalnızca haberin geldi.
“Kalbi durmuş…” dediler.
“Birden bire...”
Dünyamız da öyle durdu.
Birden bire.
Sen…
Kalbinde patlayan bir geceyle,
bizden erken kalktın o masadan.

Garson üç kadeh getirdi,
biz “Dört!” dedik.
Oturduk.
Sustuk.
Murat konuşmadı.
Hüseyin titreyen elleriyle rakıyı koydu.
Biz hala dört kişiyiz...

KÖKSAL ÇELİK