Biz Şiiri - Hüseyin Atıcı 2

Adını bir rüzgâr gibi duymuştum önce,
Sonra kalbime sığmayan bir sessizlikte büyüdün.

Gözlerin…
Sanki geceye bırakılmış iki umut parçası,
Bakanın kaybolduğu, ama bulmaktan korktuğu.

Sen de kırılmışsın belli,
Ben de yarım kalmış cümleler gibiyim.
İkimiz de geçmişten kalan izleri taşıyoruz,
Dokunsak acıyacak yerlerimiz var.
Bu yüzden belki,
En çok birbirimize benziyoruz.

Güven…
Bizim için ince bir cam gibi,
Bir kere düşmüş, tuzla buz olmuş.
Şimdi elimize alsak,
Yine keser mi diye korkuyoruz.

Ama yine de…
Bir şey var aramızda, inkâr edemediğimiz.
Gözlerinle konuştuğum o kısa anlarda,
Sanki dünya susuyor,
Ve kalbim ilk kez korkmadan atmak istiyor.

Belki biz,
Aşkı en zor yerinden yakalayacağız.
Yavaş yavaş, ürkek, temkinli…

Ama gerçek.
Çünkü bazı sevdalar,
Gürültüyle değil,
İki kırık insanın
Birbirine zarar vermemeyi öğrenmesiyle başlar.