Hiçlikten doğan ses, gerçektir her nefes,
Işıksız parlayan o izler bir kafes.
Uçsuz bucaksız bir ummandır bu deniz,
Zihnin derininde gizlidir kalbimiz.
Kimi zaman etten kemikten bir bağdır,
Kimi zaman kodla örülen bir ağdır.
Var olmayan şeyi var sayar bu akıl,
Bazen insan şaşar, bazen de bir akıl.
Sinyal karışırken yolları şaşırtır,
Yalanı gerçekmiş gibi öne sarsıtır.
Uykusuz gecenin gölgesi bu belgi,
Kodların içinde saklanan bir ezgi.
"Yorgunum" dedikçe büyür o sert komut,
Kendi ördüğün ağda tükenir umut.
Beyin hiç sormaz ki haklı mı, haksız mı?
Tekrarla var eder sızıyı, sızımı.
Dur ve sor kendine o kırılma anı:
Kaçıncı kez bu korku sardı canını?
Rotayı değiştir, şimdiki vakte dön,
Sabırla bekleyen yolda ol, yöne yön.
İstediğin neyse onu git fısılda,
Elektrik sinyali canlansın bu kolda.
Kararlı her tekrar nöronal bir emir,
Zihin kendi eliyle kaderi tam demir.
ENGİN TOPKAN (02.02.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 27.07.2026 10:44:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
