Bitti Mürekkep Şiiri - Kasım Kobakçı

Umutlar, aniden yere döküldü,
Üstüme, topraktan duvar örüldü,
Gönlümün baharı, kışta dürüldü,
Yazı yazan divit, koptu ortadan.
*
Adaklar adadım, gökler katına,
Erişmek istedim, aşkın zatına,
Bindirdiler beni, dertler atına,
Muhabbet yolları, kapandı bitti.
*
Duygular yığıldı, ıssız yollara,
Hüzünler savruldu, suskun kullara,
Sonbahar ulaştı, solan dallara,
Satırlar silindi, kağıt üstünde.
*
Geçmişin hatrını, sildim defterden,
Ayrılık rüzgarı, esti göklerden,
Bağlantı yitti bak, kopan iplerden,
Yazılan fermanlar, düştü ateşe.
*
Derdimi saklayıp, sustum gizledim,
Uzakta kaybolan, izi izledim,
Yanıp da tutuşan, bağrı közledim,
Yazmaya gücüm yok, tükendi takat.
*
Gecenin koynunda, matem tutarım,
Derdime yeniden, dertler katarım,
Dünyanın derdini, yalnız yutarım,
Sohbetler son buldu, ayrıldık erken.
*
Umutsuz bir hale, büründü canım,
Sızıyla kaplandı, benim dört yanım,
Buz gibi donuyor, damarda kanım,
Hokkanın içinde, bitti mürekkep.