Bitti Şiiri - Can Uygun

Bir gün dönecek diye bıraktım kapıyı aralık
Rüzgâr girsin dedim sesin gelir belki ardından
Geceyi bölmedim
Sabahı uyandırmadım
Adını kalbimin içinde sessizce taşıdım

Herkes gitti sandı
Ben gitmediğine inandım
Bir fotoğrafın karşısında saatlerce oturup
Bir insanın yokluğunu varlık gibi sevdim

Meğer insan en çok kendini yorarmış
Gelmeyecek olana yol beklerken
Bitmiş bir hikâyeye son yazmaktan korkarken
Ve bir mezar taşına sarılır gibi
Hatıralara sarılırken

Sana kızdım bazen
Sana kırıldım
Sonra dönüp kendime baktım
En büyük yarayı sen değil
Senden vazgeçemeyen yanım açmış

Şimdi ne gökyüzüne soruyorum seni
Ne rüzgâra adını fısıldıyorum
Ne de geceleri gözlerimi tavana dikip
Bir mucize bekliyorum

Çünkü anladım

Bazı insanlar ömür olur
Bazı insanlar yara
Bazıları da ikisi birden

Sen bendeki en güzel yangındın
En uzun kıştın
En derin özlemdin

Ve bugün ilk defa
Sana değil
Kendime veda ediyorum

Seni bekleyen adama
Her gelen sesi sen sanan adama
Bir gün yine olur diyen adama

Elveda

Artık ne dönüşünü düşlüyorum
Ne de yokluğunla kavga ediyorum

Adını son kez içimden geçiriyorum

Sessizce

Yavaşça

Ve bütün acılarımı yanıma alıp gidiyorum

Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmez
Bazı sevdalar kavuşmaz
Bazı dualar göğe yükselir de geri dönmez

Ve insan bir gün gelir

Kırıldığı yerden değil
Kabullendiği yerden büyür

İşte şimdi
Gözlerimde senden kalan son damlayla
Kalbimde senden kalan son sızıyla

Defteri kapatıyorum

Kapıyı kilitliyorum

Işığı söndürüyorum

Ve içimde yıllardır yankılanan o cümleyi ilk kez korkmadan söylüyorum

Bitti işte…
Gerçekten bitti işte.