Bitsin Firkatim Şiiri - Kasım Kobakçı

Uğruna bu canımı feda kılayım,
Esen rüzgarlarla ruhumu sarayım,
Şu uzak diyarlarda yalnız kalayım,
İnledim ağlayarak, bitsin firkatim.
*
Şu yaşlı gözlerimden kanları sildim,
O yakıcı özlemi içimden bildim,
Şu ıssız diyarlarda ateşli yeldim,
Ağlasın zavallı babam, alem gülsün.
*
İçeri girmen için kapı açıktır,
Mekanım senin için çoktan hazırdır,
Uyuşursa zihnimiz zafer yakındır,
Zerre toz gibi ezdik, koca evreni.
*
Gidersen aşımın lezzeti hiç kalmaz,
Şerbeti içerken boğazımdan akmaz,
Yıldızlar hilale tutunmuş, uyanmaz,
Ad biçilemiyor bu ulu sevdaya.
*
Bozkırda serpilip boy atıp uzandım,
Bilge erenlerden inciler topladım,
Tepeden, kayadan ince saz kopardım,
Ovada çimende yayılır oğlaklar.
*
Şemsin ateşinden gözüm kamaşıyor,
Ay şavkı ruhumu alevle yakıyor,
Yürek çırpıntısı sınırı aşıyor,
Karışır toprağa bu fedakar ömür.
*
Esen rüzgarlara fısılda selamlar,
Yağmur damlasına sığınsın asırlar,
Derdimi deniz dalgasına yazarlar,
Üstüme yıkılır sensiz uçurumlar.
*
Ruhum bedenden çekip gitse ellerle,
Dolaşsın hayalim ıssız sahillerle,
Narin vücudum akıp gitse sellerle,
İçerim uğruna ölümcül şarabı.