Bitmedi Bu Karanlıklar Şiiri - Kasım Kob ...

Buz tutmuş göllerin, kör kıyısında,
Toz ve kül kaplamış, boş ovalarda,
Tükenmez bir zehir gibi, o anlar,
Keder ve hüzünle geçen, zamanlar,
Ağır bir sis gibi, indi ruhlara,
Zehir gibi aktı, kara bahtıma.
*
Işık özlemiyle doğar, her insan,
Hiç kopmak istemez, parlak güneşten,
O sıcak günlerin, tatlı koynundan,
Tadamadık biz, o haz dolu çağı,
Bir kere doğmadı bize, o şafak,
Masum bir çocuğun, şen neşesiyle,
Göremedik biz, o aydın sabahı.
*
Sussun bu feryatlar, bitsin bu nöbet,
Denize aksın hep, ayın şulesi,
Rüzgarın uğultusu olsun, sesimiz,
Çöller de, yaşımızı hemen emsin,
Derin bir savaşla, solsun artık gün,
Isıtmasın dünyayı, sahte bahar,
Demir bir perdeyle, örtülsün alem,
Geçse de, onulmaz hasta asırlar,
Gitmedi başımdan, şu karanlıklar.
*
Gölgeler uzadı, ufka dek şimdi,
Ümitler çürüdü, kuru dalında,
Kimsesiz kaldı bak, ıssız sokaklar,
Korkular besledi, hep geceleri,
Çıkış yok, bu derin kör labirentten.
*
İçimde sönmeyen, koca yangın var,
Duvarlar, üstüme devriliyor bak,
Yollarım hep, sarpa sarıyor burda,
Ne nehir çağıldar, ne bir kuş öter,
Matem tutar şimdi, sessiz vadiler.
*
Gri bir renge büründü, her köşe,
Soldu o yemyeşil, güzelim bağlar,
Saatler durdu, sanki bir anda,
Zamansız boşlukta sallandı, dünya,
Anlamsız bir düşe, bizler aldandık.
*
Geçmiş ve gelecek, yok arada hiç,
Son sözü söyledi, o kara gece,
Perde kapandı ve bitti oyunlar,
Işıklar çekildi, zor bir bilmece,
Çözülmedi gitti, gizemli sırlar.
*
Bekledim sabırla, şafak sökecek,
Belki bir mucize inip, gelecek,
Nafile bekleyiş, boşa teselli,
Mühürlendi kapı, hüküm verildi,
Bitmedi, bitmedi bu karanlıklar.