Birlikte Kalmayı Öğrenemedik

aynı yolu istedik,
aynı gökyüzünün altına sığındık bir an.
aynı yağmurda ıslandık,
aynı rüzgarda üşüdük.
ama adımlarımız,
aynı yere düşmedi hiçbir zaman.

yan yana durduk,
fakat içimizdeki mesafeyi aşamadık.
elimi uzattım sana,
sen başka bir ufka baktın.
senin baktığın yerde güneş vardı belki,
benim baktığım yerde batmakta olan bir akşam.
ve işte o an anladım.
biz, aynı sabahı isteyip
farklı gecelere yürüyen iki insandık.

konuşsak çözülecek sanılan düğümler vardı,
konuştukça daha da sıkılaştı.
susunca geçecek sandığımız acılar,
sustukça büyüdü.
kelimeler boğazımızda düğümlendi,
bakışlarımız yorgun bir vedaya dönüştü.
birbirimizi sevmeyi bildik,
ama birlikte kalmayı öğrenemedik.

aynı düşleri kurduk,
ama düşlerimiz birbirini tanımadı.
senin hayalin hızdı,
benimki durup dinlenmek.
sen ilerlemek istedin,
ben beklemek.
ve zaman,
aramızdan geçti bir bıçak gibi,
ikiye ayırdı bizi.

bir şehir vardı hayallerimizde,
aynı sokakları sevdik.
ama sen o şehirden geçip gitmek istedin,
ben orada kök salmak.
aynı kapının önünde durduk,
sen kapıyı açtın,
ben eşiğinde kaldım.
İşte tam orada,
ayrılığın nasıl sessiz olduğunu öğrendim.

ne kavgalar bitirdi bizi,
ne de büyük kırgınlıklar.
bizi bitiren,
birbirimize yetememekti.
aynı yolu isteyip,
o yolda birlikte yürüyememekti.
ve belki de en acısı buydu.
sevgi vardı,
ama yön yoktu.

şimdi arkamı dönüp baktığımda,
sen hala oradasın.
ama ulaşamayacağım bir uzaklıkta.
adın,
içimde eksik kalan bir cümle gibi.
tamamlamak istesem de,
devamı gelmiyor.

belki başka zamanlarda,
başka hallerimizle karşılaşsak,
aynı yöne yürüyebilirdik.
ama zaman,
bize bunu deneme şansı bile vermedi.
sadece şunu bıraktı avuçlarımıza,
olabilirdi nin ağır yükünü.

şimdi ikimiz de yürüyoruz,
farklı yönlere,
aynı hasretle.
aynı yolu isteyen
ama farklı yönlere yürüyen
iki yorgun insan olarak.

ve bil
ben,
sana yanlış yönde yürüdüğün için değil,
benimle aynı yönde yürüyemediğin için
kırgınım hayata....

Mustafa Alp
01/04/2024 05.00