Birde Babam Vardı Şiiri - Muhittin Çiftçi

Bir de babam vardı bu evin görünmeyen katında,
Adını yüksek sesle söylemediğim zamanlarda bile
Duvarlarda yankılanan bir gölge gibi.

Ben daha on dokuz basamak çıkmışken hayata,
O kapattı dünyaya açılan kapısını.
Bir çocuk gibi kaldı içimde bazı sabahlar,
Elini omzuma koyacak o eski güveni aradım.

Babamın sesi vardı eskiden koridorlarda,
Bir öğüt değil sadece,
Bir yol haritası bırakmıştı bana.
Şimdi her merdiven boşluğunda
Biraz onu arıyorum belki.
Her kapı açıldığında
Bir evlat, babasına döner gibi dönüyorum geçmişe.
Büyüdüm sanıyorlar beni,
Oysa bazı yaşlar vardır;
İnsanın içindeki çocuk hiç geçmez üzerinden.
Babamın bıraktığı yerden devam eder kalemim,
Onun sustuğu yerde ben konuşurum.
Onun göremediği şehirleri gezer gözlerim,
Onun tamamlayamadığı cümleleri taşır şiirlerim.

Bir baba gider bazen,
Ama bir ömür boyunca
İnsanın içinde yaşamaya devam eder.
Babamın bıraktığı gölgede büyüdü dallarım