Bırakma Beni Hünkarım Şiiri - Sadık Kocabaş

BIRAKMA BENİ HÜNKARIM
Gönül bir bülbüldür, bağrımda öter,
Hasretin dumanı serimde tüter,
Dünya bir zindandır, günden gün beter,
Hicranın nârında bırakma beni.

Yunus gibi Taptuk eşiği bekler,
Dert üstüne dertli acılar ekler,
Sırrını saklamaz dilsiz melekler,
Sabrın menzilinde bırakma beni.

Nesimi misali deryaya daldım,
Mansur’un darında canımı saldım,
Yaban ellerinde kimsesiz kaldım,
Garip hallerimle bırakma beni.

Köroğlu nârası dağları deler,
Pir Sultan aşkıyla serinden güler,
Bedrettin hakikat tohumu eler,
Darağacı altında bırakma beni.

Semah ateşine pervane döndüm,
Mecnun’un çölünde bir yana yandım,
Aşkın şarabını zehir mi sandım?
Vuslatın tadında bırakma beni.

Hacı Bektaş Veli çeşme hünkârım,
Ben ocak zâdeyim o da serdarım,
İncinme dertliyim âhu zârım,
Yadın yakasına ter etme beni.

Ezelden ebede sıratı kurdum,
Zerrede deryayı zahiri buldum,
Kalemsiz Şair kendimi sordum,
Ulu orta yerde bırakma beni.