Bırak Aramasınlar Şiiri - Güven Tekin

​Mücadele ederken telefon çalmıyorsa,
Bırak iyi gününde de aramasınlar.
Yalan dostluklarla ömür dolmuyorsa,
Bırak iyi gününde de aramasınlar.

​Hayat dedikleri öyle uzun değil,
Boş yere dertleri sırtına dizme.
Kim ne derse desin, sen öne eğil,
Gereksiz insanlar için hiç üzme.

​Takma sen kafana, bak hep rahatına,
Kim ne dermiş asla umrunda olmasın.
Bin ruhunun giden huzur atına,
Seni anlamayan kapını çalmasın.

​Düştüğün o yerde hiç kimse yoktu ya,
Yapayalnız kaldın, dertle yarıştın.
Gözyaşın akarken herkes tokuydu ya,
Kendi ellerinle hayata karıştın.

​Şimdi ayağa kalk, dik dursun başın,
Kalktığında da hiç yanına gelmesinler.
Bitti ya o senin gözdeki yaşın,
Gelip de seninle saf tutmasınlar.

​Kendine değer ver, her şeyden önce,
Sen varsan bu dünya güzel ve özel.
Yalnız kalmıyorsun karanlık gece,
Kendi kıymetini bilmek en güzel.

​Yere düştüğünde el uzatmadılar,
Bir "Nasılsın?" diye sormadı kimse.
Yarana bir merhem de katmadılar,
Bırak uzak dursun hepsi öyleyse.

​Onlar için inan üzülmeye değmez,
Giden gitsin, sen kal kendi yolunda.
Doğru olan insan boynunu eğmez,
Bırak her şey aksın kendi suyunda.

​Kendine, seni tam canından sevene,
Güzel insanlar için savaşmalısın.
Sana gerçekten de değer verene,
Koşarak, hiç durmadan ulaşmalısın.

​Vazgeçme sakın ha, sarıl hayata,
Her şey en sonunda elbet bir gün geçer.
Uğrama bir daha aynı hataya,
Zaman her yaranın üstünü örter