Bir Zamanlar Şiiri - Önder Özkaran

Şimdi sırılsıklam olmak vardı yağmurda
Topuğumdan çıka çıka ayakkabılarım
Basmak vardı çamurun tam ortasına,
Mutluluğu aralarken, dudaklarım

Akşama doğru toplasalardı beni sokaktan
Yakalığım buruşmuş, önlüğüm sökülmüş
Yüzüm kızarmış, pancar gibi soğuktan
Annem meraktan pencereye düşmüş

Bilmem ki, zamanla ben mi küçüldüm
Anılar mı büyüdü yoksa, önümü kestiler
Onlar geride kaldı, ben yürüdüm!
Gelen olmadı bekledim, neden küstüler