Bir Yol Hikayesi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Çıkar mısın benimle bilmediğin yollara...
Çay kokusu üstümüzde,
Uyku kırıntıları hala gözlerimizde,
Daha gün doğmadan yeni şafaktan,
Arabaya ilk binen de, yine sen olsan.

Taşıdığımız da bir valiz değil, aslında
Birbirimize dair; susmuş cümleler,
Ve henüz dile dökülmemiş dualardı...
Alıp bizi sessizliğin diyarlarına götüren

İlk mola vakti; küçük bir benzinlikti;
Rüzgârda inleyen paslı bir tabela,
Tüten bir soba borusu,
Sıcak bir gülüş karşıladı bizi...

Sen çayı uzattığında elin elime değince
“Yanmasın” dedin usulca
Ben sustum,
Çünkü bazı sıcaklıklar sığmazdı söze…

Sonra yolda bir köyün kıyısından geçtik
Yan tarafımızdan
Yamalı yoksulluktan haberdar
Çocuklar koşturuyordu,
Birinin elinde uçurtma; ne dert, ne tasa,
Gökyüzünü,
İpe bağlamış gibiydi sanki tek başına

O an düşündüm bu uzun yollarda
Biz neyin peşindeyiz
Adını da koyamadığımız özlemlerin
İçimizde büyüyen belirsiz heveslerin...

Gece çöktüğünde ay vururdu arabaya
Aydınlatırdı içimizdeki karanlığı
Sanki yol değil de, zaman akıyordu.
Zaman; zamanın içinde yaşıyordu
Biz an uğruna savrulurken şu hayata...

Sen uyudun, başın koltuğa yaslı,
Kirpiklerinde yorgun günün gölgesi...
Ben uzun bir vakit baktım
Yüzüne, kirpiğine
Titreyen o masum dudağına...
İnsan uyurken tanırmış
En çok da sevdiğini
Çünkü, uyanıkken
Herkes biraz saklar, bir şekilde benliğini

Bir şehrin aydınlık ışıklarında durduk,
Akşam; günbatımının küllerini taşıyordu.
Dünde kalan zaman mezarlığına...
Kalabalıkların arasından geçtik
Gidenler, gelenler ve de koşanlar...
Belli ki;
Herkes bir yerlere yetişmenin derdinde,
Şehrin ruhları sarsan derin uğultusunda...

Biz hiçbir yere yetişmemeye ayarlı,
Zaman içinde
Alın yazımıza yol alırken;
Anlıyor musun beni ey sevgili
Zaman kaldı...
Yaşanmadan harcanan anların içinde...

Ve ben içimden geçirdim
“İnsan bazen varmak için değil
Yolda kalmak için yürür” bu bitmez yolları.

Bir sabah ezanı duyuldu, uzaklardan
Yol kenarında küçük bir mescit,
İndik ikimiz de arabadan,
Soluduğumuz cemre düşen havalar
Üzerimizdeki gökyüzü kadar ağır olsa da
Yağmur sonrası, toprak kokusu vardı,
Buram buram sen kokan, memleket kokan

Secdeye eğildiğimde,
Bütün yol omuzlarımdan döküldü sanki
O an anladım...
Seni taşımıyordum aslında
Allah emanet etmişti; seni bana
Solmasın o ay yüzlü, gülen yüzün diye...

Yola yeniden çıktık, susunca aynı değildik,
Sen daha sessiz, ben daha derin...
Çünkü bazı yollar insanı götürmez,
İç dünyasından başka yere…
Ve ben sana bakıp şunu anladım,
Eğer bu yol bir dua ise,
Sen,
Bu masum duanın, kabul görmüş halisin...