Bir yarım kalmış küfürdür aşk

Bir yarım kalmış küfürdür aşk.

Dilimin ucuna gelip de söyleyemediğim,
boğazımda düğümlenip kalan bir kelime gibi.
İçimde patlayan ama kimseye duyuramadan susturduğum bir çığlık gibi.
İnsan bazen en çok sevdiği yerde kırılır.
En güvendiği omuzda yorulur.
En çok “ben buradayım” dediği kalpte kaybolur.
Aşk böyle bir şey işte…
Bir gün gökyüzü gibi geniş,
ertesi gün dar bir oda kadar boğucu.
Ben seni severken
sanki dünyayı omuzlarımda taşıyormuşum gibi hissettim.
Ama sen…
Sanki dünya zaten seninmiş gibi davrandın.
İşte o zaman anladım.
Sevgi, herkese verilmemesi gereken bir emanetmiş.
Bir insanı sevmek
ona kalbini vermek değildir sadece.
O kalbi kırmayacağına inanmak demektir.
Ama bazı insanlar
ellerine verilen kalbi
oyuncak sanır.
Oysa kalp kırıldığında
ses çıkarmaz.
Sessiz kırılır.
İşte bu yüzden
en büyük acılar bağırmaz.
Sadece insanın içini oyup geçer.
Bir gün fark ettim ki
ben seni değil,
sende olmak istediğim huzuru seviyormuşum.
Sen ise
beni değil,
sana iyi gelen ilgiyi seviyormuşsun.
İnsan bunu geç anlıyor.
Çünkü kalp, akıldan daha inatçı.
Aklın “git” dediği yerde
kalp hâlâ bekleyebiliyor.
Bir mesaj daha gelir diye.
Bir özür daha edilir diye.
Bir gün gerçekten sevilir diye.
Ama bazı bekleyişler
insanı büyütmez.
Yorar.
İşte o yorgunlukta
bir cümle kurulur insanın içinde.
Sessiz ama ağır.
Sevmesini bilmeyene
kalbini anlatamazsın.
Sevmesini bilmeyene
sadakati öğretemezsin.
Sevmesini bilmeyene
ne kadar doğru olursan ol
yanlış görünürsün.
Çünkü bazı insanlar
sevilmeyi ister,
ama sevmeyi bilmez.
Onlar için aşk
bir ihtiyaçtır sadece.
Bir boşluğu dolduracak kadar.
Ama gerçek aşk
boşluk doldurmaz.
İnsan yaratır.
Yeni bir dünya kurar iki kalbin arasında.
Ben o dünyayı kurmaya çalıştım.
Sen ise kapısından bile geçmedin.
Belki de sorun buydu.
Ben aşkı bir yuva sandım.
Sen onu bir mola yeri.
Ben kalıcıydım.
Sen geçici.
Ve geçici olanlar
her zaman daha az yaralanır.
Çünkü onlar
hiç tam kalmazlar.
Ben ise tam kaldım.
Tam sevdim.
Tam inandım.
İnsan bazen keşke diyor.
Keşke biraz daha az sevseydim.
Keşke biraz daha az inanmış olsaydım.
Ama sonra anlıyorum.
Benim suçum fazla sevmek değil.
Yanlış kalbe denk gelmekmiş.
Çünkü sevgi yanlış insanın elinde
yavaş yavaş ölür.
Sessizce.
Kimse görmez.
Ama insan hisseder.
Bir sabah uyanırsın
ve kalbin artık eskisi gibi çarpmaz.
Çünkü içinde bir şey bitmiştir.
Bağırmadan.
Kavga etmeden.
Vedalaşmadan.
Sadece bitmiştir.
İşte o gün
insan kendine şunu söyler:
“Demek ki bazı aşklar
tam yaşanmak için değil,
insanı değiştirmek için geliyormuş.”
Sen beni değiştirdin.
Daha sessiz biri yaptın.
Daha dikkatli.
Daha az inanan.
Ama bir şeyi değiştiremedin.
Ben hâlâ sevebilen biriyim.
Çünkü sevgi
yanlış insan yüzünden kirlenmez.
Sadece biraz yorulur.
Biraz kabuk bağlar.
Ve bir gün
doğru kalbi bulduğunda
tekrar atmayı öğrenir.
Ama sen…
Sen benim içimde
hep yarım kalmış bir cümle olarak kalacaksın.
Ne tam bir anı,
ne de tamamen unutulmuş biri.
Sadece dilimin ucunda kalan
o eski cümle gibi.
Çünkü bazen insan
en doğru sözü en geç öğrenir.
Ve ben en sonunda şunu öğrendim:
Bir yarım kalmış küfürdür aşk…
Sevmesini bilmeyenin dilinde kirlenen,
değerini bilmeyenin elinde kırılan bir kelime.
Oysa aşk, doğru kalpte
bir dua gibi söylenir.
Yanlış kalpte ise
insanın içine saplanan
suskun bir lanet gibi kalır.
Hüseyin Erdinç