Bir şeyler eksik, biliyorum

Şimdi buraya uzun cümleler kursam,
Yine kendimi anlatmaktan yorulacağım.
Mesele aşk değil aslında,
Mesele, kendi içimde sığınacak bir oda olmaması.
Işıklar söndüğünde odaya dolan o sessizlik,
O anlarda, içimdeki kalabalıkla tek başıma kalıyorum.
​Kiminle konuşsam biraz eksik kalıyor,
Cümlelerin sonunu getiremiyorum artık.
Sana "gel" desem, yolu tarif edemem;
Çünkü benim içimdeki haritalar çoktan silinmiş.
Eskiden olsa şiirler dizerdim ayaklarının altına,
Şimdi ise sadece "nasılsın" demek bile,
Dünyanın en ağır yükü gibi geliyor omuzlarıma.
​Sokakta yürürken insanlara bakıyorum;
Herkesin bir hikayesi var.
Bense bir vitrin camında yansımamı görünce duraksıyorum;
Bu ben miyim, yoksa başkası gibi davranan o yabancı mı?
İçimdeki kavgayı dindiremiyorum,
Yorgunum, ama uyuyunca geçmeyecek türden.
​Sustum.
Çünkü kelimeler artık hiçbir şeyi tamir etmiyor.
Sadece burada, bu kağıdın üzerinde,
Biraz daha az yalnız olduğumu hissetmek istiyorum, o kadar.