Bir Senden Vazgeçemiyorum!...

Çayın demsizine de,
Kahvenin köpüksüzüne de aldırmıyorum.
Kırk yıl hatırdan da çoktan vazgeçtim.
Sensizliğe sürgünken
Varsın hatır da eksik kalsın diyorum.
Haberin yok ama ben hâlâ her seherde,
Seninle elele güne başlıyorum.
Sesini unutmamak için adını fısıldıyorum kuşlara.
Gözlerim dolsa da, dizlerim tutmasa da ne çıkar,
Ben hâlâ bir tütünden, birde senden vazgeçemiyorum.

Kahve gözlerine umut ekiyorum her bahar.
Dilsiz duygularıma seni ezber yaptırıyorum.
Bardakta soğuyan çaya aldırmadan,
Sevdamızı kana kana içiyorum yokluğunda.
Sana varmayacak olsa da yine yollara düşüyorum.
Belki kaldırımlar anlatır beni sana,
Belki bir kelebek konar omzuna,
Belki bir ateş böceği pervane olur etrafında diye,
Ben yine yokluğuna kolsuz dilekler tutuyorum.
Ve ben hâlâ bir tütünden bir de senden vazgeçemiyorum.

Ne uykum uyku, ne gündüzüm aydınlık,
Lokmalarımı çiğnemeden yutuyorum.
Hazmademediğim yıllar taş gibi oturdu içime.
Gülün kokusunu alamıyor, suyun akışını duyamıyorum.
Yokluğun dilimi lal etti, takatimi halsiz bıraktı,
Kendimi artık tanıyamıyorum.
Yokluğunla cebelleşmek beni bana kırdırsa da,
Ben hâlâ bir tütünden, birde senden vazgeçemiyorum....
(Döndü Dülger)