Bir Şaha Kul Olmayanın

Bir şâha kul olmayanın tâcı hebâdır, bil
Taht-ı hevâya çıkanın bahtı belâdır, bil

Bir dergâha yüz sürmeyen yüzsüz kalır âlemde
Eşik toprağıdır cânın devâsı, şifâdır, bil

Hırka vü tâc ile olmaz bu yolun erkânı
Nefs ateşi sönmeyince her söz riyâdır, bil

Bir toy kurulur içte ki davulu sükûttur
O toyda çalan sırdır, nâra değil, sedâdır, bil

Bir söz vardır söylenmez, lisân onu tanımaz
Melek bilmez o sırrı, hikmet-i Hudâ’dır, bil

Bir kuş olur gönül, lâ-mekân’a kanat açar
Kafes beden kırılmazsa uçmak hayâldir, bil

Bir şarâb içilir kim kadehi yok, rengi yok
İçen ayık görünür, sanma ki aymazdır, bil

Aşksız geçen nefesler sayılmaz ömürden
Zîrâ o nefesler ki geçer, hepsi ziyândır, bil

İlme güvendim bir dem, yüküm ağırlaştı
Cehl-i muhabbet daha hafif, daha râhtır, bil

Bu şi’r fenâdan söylenip bekâya varır
Alan alsın nasîbince, gerisi rüzgârdır, bil