Bir oyalı yazma kalmış sandığında,
hatıra.
Duvarlara sinmiş
bir anne sesi gibi.
Zaman, kenarlarından sökülüyor yazmanın;
her ilmik bir suskunluk,
her düğüm bir bekleyiş.
Gittin.
Ardında kalan:
duvara asılı bir akşam,
hafif sararmış ışıklarla,
ve adını bilmeyen bir keder.
Yazma konuşur bazen —
mor iğneyle işlenmiş sabırdan,
bir suyun hatırladığı yüzlerden,
yaratana yazılmamış yarım cümlelerden,
ve kalbimize sızan sessizliklerden.
Ben susarım,
çünkü bilirim:
acı en iyi ince oyalarda saklanır.
Bir oyalı yazma bu dünya;
başımızda değil artık,
ama kalbimizin tam ortasında.
Cazkedisi—sayı 42
Kayıt Tarihi : 1.06.2026 14:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!