Babam Şiiri - Şahin Çınar

BABAM
Şahin Çınar

yüzünde
rüzgârın unuttuğu coğrafyalar vardı
her kırış,
bir dağın suskunluğu gibi derindi
bize söylemediğin her şey
zamanla sessizce yerleşti yüzüne
bir nehir kuruduğunda bile
sen susmayı sürdürdün

ellerin...
eski bir defterin kapağı gibiydi
açıldıkça
çocukluğum dökülürdü satır satır
çekiç tutan, ekmek tutan,
bazen de yalnızca sessiz kalan eller
dokunduğu her şeyi
biraz daha gerçek yapardı

senin omuzların
bizi taşımadı sadece
göğü de dengede tuttu bir ömür.

gökyüzünü kimseye belli etmeden
omuzlarında taşırdın.
gözlerin
bir posta pulu gibi
zamana yapışıktı
baktığında geleceğe
geçmişi mühürlerdin
ben bazen içinde
çocukluğumu görürdüm,
bazen yarım kalmış bir şiiri

sen,
bir dağın gölgesi gibiydin
güneş dönse de
yerini terk etmeyen
hiç tam düşmedin üstümüze
ama her zaman vardın
ne zaman düşsek
altımızdaki toprağı önce sen tutardın

şimdi biliyorum
güven dediğimiz şey
kapıdan çıkan bir adamın
evde bıraktığı sessizlikmiş.

sen gittin
ama omzuma hâlâ
ellerinin ağırlığı vurur rüzgârlarda

ve ben
her sabah içimde büyüyen
o sessiz adamı hatırlarım
adına baba dediğim
o sessiz adam
meğer içimde yıllardır
konuşan yermiş