Bir Kişi Değildi Şiiri - Sabit Süreyya S ...

Sadece bir baba değildi giden,
Bir ses, bir gölgeydi…
Kapı açıldığında duyulan o tanıdık nefes,
Bir omuzdu, yükümü hiç sormadan alan.

Ben sadece babamı kaybetmedim,
Ben birden fazla hayatı toprağa verdim.
Bir abiydi o, yol gösteren,
Düştüğümde kaldıran, susunca anlayan.

Bir kardeşti bazen,
Şakalaşan, güldüren,
Omzuma başını koyan değil,
Benim başımı koyduğum yerdi aslında.

Ve dostumdu…
Herkes giderken kalan,
Herkes susarken konuşan,
Kalabalıklar içinde bile
“Yalnız değilsin” diyen tek kişiydi.

Şimdi…
Onun yokluğu sadece bir eksiklik değil,
Bir çöküş gibi çöktü içime.

Çünkü onunla birlikte
5-6 kişi daha gitti hayatımdan…
Belki korkudan,
Belki çıkarlarından,
Belki de benim sessizliğimden ürküp.

Ama ben biliyorum,
Aslında onlar hiç var olmamış.

Bir baba gidince
Gerçekler de çıkar ortaya…
Kim kalır, kim kalamaz,
Kim gerçekten senindir…

Ev aynı ev değil artık,
Duvarlar konuşmuyor,
Saatler ilerliyor ama zaman durmuş gibi.

Bir çay koysam, eksik.
Bir şey anlatsam, yarım.
Bir başarı kazansam, anlamsız…
Çünkü en çok duymak istediğim
“Oğlum” sesi yok artık.

Gece olunca daha ağır geliyor yokluğu,
Sanki karanlık onunla anlaşmış gibi.
Her şey daha sessiz,
Her şey daha gerçek…

Ama içimde bir şey var hâlâ,
Sönmeyen bir kıvılcım gibi.

Çünkü o sadece gitmedi,
Bir parçasını bıraktı bana.

Durmayı, dik durmayı,
Kırılınca bile dağılmamayı…
İnsanları tanımayı,
Ve en önemlisi
Kendi kendime yetmeyi öğretti.

Şimdi anlıyorum,
Bazı insanlar ölmez,
Sadece görünmez olur.

Ben yürüdükçe o benimle,
Ben düştükçe o elimde,
Ben sustukça o içimde konuşuyor.

Ve ben…
Her şeye rağmen devam ediyorum.

Çünkü ben sadece bir evlat değilim artık,
Ben biraz da onun devamıyım.