Kardelen Sancısı Şiiri - Es Ra

Bir avuç hayale sığdığım zamanlardı.
Kar yağardı Erzurum'a.
Üşürdü çocukluğum...
...

Uzaktan seyretmeyi yeğlediğimiz
bir sırça saraydı hayat.
Dört yanından "ayıp" ile çevrili.

Kafeste büyüyen kuşların uçmayı hastalık sanması gibi...

Okul yolunun ayaza kesen soğuğunda
kırmıştım tek tek
içimin kiremitlerinden sarkan buzulları.
Parmak uçlarımda kan...

İki dudak arası bir ömre
hüküm giymişlerin ülkesinde
zaman,
durgun bir göl yüzeyiydi;
derinlerinde kavruk isyanları kaynatan.

Acziyetin toprağını
azmin tırnaklarıyla kazırken keşfetmiştim
var olmanın dayanılmaz hazzını.
Mümkünü olmayan hayaller kurarken
inatla
can yürürdü damarlarıma.
Gözyaşlarım ısınırdı.

Düşen her kar tanesi
yanaklarıma yuvalanan tebessümleri
ıslatırdı.
Ve ben
“Yaşamak,” derdim içimden,
“soğukta bir serçe titremesi;
uçacağı aydınlık sabahları düşleyen...”

Esat Paşa Yokuşu'ndan kayardı çocukluğum
bir poşetin lüksüyle.

Aralarda Taşhan'a kaçıp
“İşlendikçe parıldasın,” diyerek
Oltu taşının karasından çekerdim gözlerime.

Karları yara yara yürüdüğüm okul yoluna
her gün
annemin dualarını serpiştirirdim.
Bir de yarım kalmış düşlerini...
Yolunu kaybetmesin diye düşlerim.

Damağımda
göğsümü sızlata sızlata emdiğim gayretin
acı tadı...

Baharı müjdeleyen
bir kardelen sancısıydı.

Kar yağardı ânın kuytularına.
Uyanırdı çocukluğum...