Bazı kadınlar dudaklarından değil,
Yarasından öpülmek ister.
Onun için konuşur gibi titrer dudakları.
Gözleri ile tarif eder sana
İçindeki o acının tam yerini ,
Kirpikleri sanki dikenli tel gibidir ,
Her göz kırpışında sanki yüreğine batar ,
Göz yaşı yerine , kan damlayacak gibi,
Acı acı bakar ağlamaklı gözleriyle,
İçindeki o simsiyah karanlığa saklanır, bir mağara gibi,
Tutulmak ister ellerinden, öpülmek yalnızlığından...
Gülmek ister eskisi gibi, duymak ister o eski kahkahasını,
Söküp atmak ister yıllardır taşıdığı,
Emanet gibi duran o sahte gülüşünü yüzünden...
Aşk, zifiri karanlıkta da bulabilmektir ,ellerinle koymuş gibi,
Yaralı bir kalbin can çekişen o sesinden.
Ellerinden tutup basabilmektir yüreğine,
Kimsesiz, ürkek bir çocuk gibi.
O kırık dökük, dokunsan dağılacak kalbini
Öpüp, koklayıp can verebilmektir yeniden...
Eğer korkuyorsa bir aşık ve bilmiyorsa bir kadını sevmeyi,
Bakmamalı yaralı bir kadının göz bebeklerine.
Ve bilmiyorsa kırık dökük bir kalbe dokunmayı,
Dokunmamalı o kalbe; dokunsan bak, dağılacak.
Yeter ki düşmesin sevmeyen bir erkeğin gölgesi,
Zifiri karanlığa saklanan bir kadının yüreğine.......
Kayıt Tarihi : 13.07.2026 22:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!