Bir Hüzün, Bir de Sen

Söz uçar yazı kalır derler
‎Levh-i Mahfûz da Yazan ;
‎ne kara yazmış yazgı mı
‎keşke ;
‎söz olarak kalsaymış ya!..
‎
‎Şimdi sessizliğim büyürken
‎martıların uykusunda
‎eski bir meyhanede
‎adını saklar gece,
‎titreyen lambanın ışığında...
‎geceler uzar gider, sabahlar bana dargın
‎bir vapur çığlığında
‎hüznüm İstanbul'a dağılır.
‎ne kadar unut desem,
‎o kadar yakın yüzün...
‎
‎Şimdi saçımda kış var, içimde hâlâ hazan
‎bir şarkı çalar uzaktan
‎biraz hicaz daha çok hüzzam.
‎bir yalnızlık, bir hüzün, bir de sen...
‎belki de kader dediğin
‎insanın sustuğu yerde başlar.
‎ben sustum…
‎gece konuştu,
‎bir yalnızlık, bir ömür, bir de sen...
‎H/\N