Bir gün dünya durursa
kimse saati suçlamasın.
Zaman zaten hep biraz yorgundu
insanların aceleciliğinden.
Sokak lambaları
geceyi aydınlatmak için değil,
belki de
karanlıktan korkan kalpler için yanıyordu.
Bir çocuk
kaldırımın kenarında tebeşirle bir güneş çizdi bugün.
Gerçek güneşten daha parlaktı
çünkü içinde umut vardı.
Biz büyüdükçe
ceplerimizi doldurduk:
anahtarlar, telefonlar, telaşlar…
Ama en çok
çocukluğumuzu düşürdük yollara.
Bir gün dünya durursa
belki herkes ilk kez fark eder:
Gökyüzü hâlâ mavi,
rüzgâr hâlâ özgür,
ve insan
hâlâ yeniden iyi olabilir...
Hasan Belek
Akçay
Kayıt Tarihi : 11.3.2026 11:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!