Ne vakit ellerimi cebime atsam
Bir garip Orhan Veli olurum hemen
Bir kevgir oyunu oynamaya başlar parmaklarım
Kimi delikten aşağı sarkar
Kimi bir beze toslar.
Ne vakit ellerimi cebimden çıkarsam
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




''cep delik,cepken delik..
kevgir misin be kardeşlik..''
gülümsediysen hep öyle kal ey şair..
inan kafaya takmaya gelmez ne varsa paraya dair..
o kadar beğendim ki...daha önce neden görmedim diye hayıflandım...
kesinlikle sizi daha sık okumalıyım...
:))))))))))))
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta