Bir Garip İhtiyar Şiiri - Aydın Ahmet

Yalnız mısın dedim bir ihtiyara
Sessizce boynunu büktü ağladı
Yaslayıp sırtını eğri duvara
Acıyla yüzüme baktı ağladı

Üç yıl oldu dedi, sanki bir asır
Kavuşmak nasip mi, işte ora sır
Sırtında bir yastık, altında hasır
Gözünden üç damla döktü ağladı

Birlikte yapmışlar bu kerpiç evi
Aşiyandı sanki ona bir nevi
Leylaydı hanımı, o idi sevi
Gözünü tavana çaktı ağladı

Asmıştı eleği, elemiş unu
Çok zamanı yoktu, anladı bunu
Ne yapalım dedi, Hakkın kanunu
Usulca burnunu çekti ağladı

Yanında ne oğlu ne kızı kalmış
O ahşap bastonu yoldaşı olmuş
Baktım ki gözleri yeniden dolmuş
Duvarın dibine çöktü ağladı

Ölüm nedir diye sordum dedeye
Yolcudur her doğan, ıssız adaya
Anılarla dolu her bir odaya
Pişmanlıkla girdi, çıktı ağladı

Bu dünya gelip de geçici evlat
İmandır insana en güzel devlet
Dedi ki bitiyor verdiği mühlet
Başını önüne yıktı ağladı

Merdiven dayamış seksen yaşına
Şu koca dünyada yalnız başına
Ömür yalan dedi, hepsi boşuna
Bir tütün çıkardı, yaktı ağladı

Mecali yok idi, attı üç adım
Görünce kalmadı hevesim, tadım
Var mıdır içinde keşkeler dedim
Giden gelmez dedi, kalktı ağladı