Mahşere Dek Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bir gece namazı vakti girdin hayatıma,
Secdeden yeni kalkmış duanın huzuruyla
Kayan bir yıldız gibi kondun gönlüme
Sessizce değişti içimde mevsimler.
Gökyüzü aynı gökyüzüydü belki,
Ama gülüşünle aydınlanan gecede
Dolunay bir başka parlıyordu nedense

Bazen seni düşünürken duruyor zaman,
Saatler yürümeyi unutuyor sanki.
Ve adını içimden geçiriyorum usulca;
Geceler ne kadar uzun olursa olsun,
İsmin bir dua gibi yükseliyor göklere
İlk günkü heyecanla
Zamanla eksilmeyen bir hayranlık misali

Ellerini düşündüğümde
Bir ömrün sıcaklığı yayılır asi gönlümde
Sesini duyduğumda
Dünyanın tüm gürültüsü susar zihnimde
Bir melodinin içine karışan nefesin,
Solunur da içime
Yankılanır kalbimin en sessiz köşesinde

Rüzgar camlara eski türküleri söyletirken
Adın yağmurlu havalarda
Avuçlarımda buğulanınca sevdim seni
Mutlu anlarımda adın vardı dilimde,
Hüzünlü günlerimde sen sardın yaramı
Bir bakışında saklı mutluluğun sırrı
Bir dokunuşuna hasret yarınların umudu

Bir gün saçlarına yılların ağır yükü düşse,
Yüzünde zamanın ince çizgileri...
Yıllara yenik gözlerin görmese de beni
Ben yine aynı hayranlıkla bakacağım sana.
Ve eğer bir gün bana sorarlarsa:
"Dünyadan ne kaldı?" diye,
Adını bırakacağım suskunluğumun yerine

Ben seni yalnızca yüzün için sevmedim.
Bir yetimin başını okşayan ellerinde
Kışa direnen baharı görünce
Dünün özlemiyle, yarının umuduyla sevdim.
Ve ömrüm yettiğince, dualar eşliğinde
Kalbimde açan en güzel çiçek olarak
Seni sevmeye mahşere dek devam edeceğim.