Ne basit bir vazgeçiş... Sen bilirsin.
Ufalanan bir yaprağın rüzgâra savruluşu gibi.
Beklemeden, düşünmeden kopuşun sıradanlığı.
Sanki özenle değil, alışkanlıkla terk ediliş gibi.
@demlenmisSiirler
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
“Bazı cümleler susar, ama susmak vazgeçmek değildir;
bir varoluş biçimidir belki de.
Siziin bu içten yorumunuz, kelimelerimin ardındaki yarayı görünür kıldı.
Sessizlik, çoğu zaman en gürültülü cevaptır;
çünkü insan acıyı haykıramadığı yerde, yalnızca ‘Sen bilirsin’ diyebilir.
Teşekkür ederim, bu kırılgan sessizliğe anlam kattığınız için.”
Sen bilirsin demek vazgeçmek değil, acının kelimelere bürünmüş halidir. İnanamamaktır onun böyle söylediğine. Onun ölüm fermanına kendini bırakmaktır. Bana bunu reva görebildiysen kabul ediyorum demektir.
“Bazı cümleler susar, ama susmak vazgeçmek değildir;
bir varoluş biçimidir belki de.
Siziin bu içten yorumunuz, kelimelerimin ardındaki yarayı görünür kıldı.
Sessizlik, çoğu zaman en gürültülü cevaptır;
çünkü insan acıyı haykıramadığı yerde, yalnızca ‘Sen bilirsin’ diyebilir.
Teşekkür ederim, bu kırılgan sessizliğe anlam kattığınız için.”
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta