Bir Bakın Şiiri - Seher Karabulut

Kelimelerin içimde usulca demlendiği, sessiz bir sabahtı. Bakışlarım önce bir laleye takıldı; dimdik duruşuyla gökyüzüne uzanıyor, dilsiz ama sonsuz bir imanla tevhidin sırrını fısıldıyordu. Sonra rüzgâr, güllerin o eşsiz kokusunu taşıdı tenime. Boynunu bükmüş her bir gül yaprağı, Peygamber Efendimizin (s.a.v) zarafetini anımsatıyor, kalbe dökülen bir merhamet gibi ruhumu sarıyordu. Tam bu derin tefekkürün içindeyken, başımı gökyüzüne kaldırdım. Ufukta nazlı nazlı dalgalanan al bayrağımızı gördüm. O kızıl renk sadece bir kumaş değil; şehitlerimizin kanı, göğsümüzdeki o ağır vatan emanetiydi. O an anladım ki, kâinat aslında hiç susmuyordu. Çocukluğumdan beri bana sırdaş olan kalemime sarıldım ve o sessiz şahitlerin anlattıklarını, içimden kopan şu hisleri kâğıda mühürledim: "Bakmasını bilene her şey konuşur"