Bir Babanın Evlat Hasreti Şiiri - Güven ...

​Bugün Babalar Günü, içimde sızı,
Yıllar var ki görmedim oğlanı, kızı.
Gurbet eller aldı elimizden sizi,ol
Gözümün yaşları dinmiyor evlat.

​Sensiz geçen günün tadı tuzu yok,
Senden başka şu dünyada dileğim yok.
Sana sarılmaya dermanım da yok,
Yüreğim yanıyor, sönmüyor evlat.

​Kapıda beklerim her bayram günü,
Aklımdan çıkmıyor mazinin dünü.
Evlat hasretiyle geçirdim günü,
Zaman benim için dönmüyor evlat.

​Sen de özlersin bilirim babanı,
Ararsın elbet o eski zamanı.
Ayrılık büküyor inan belimi,
Kimse halim nedir sormuyor evlat.

​Saçlarıma aklar düştü peş peşe,
Siz yokken evime girmiyor neşe.
Hasretiniz döndü kor gibi ateşe,
Bu dert beni benden alıyor evlat.

​Gözlerim yollarda, kulağım seste,
Adınız dilimde her bir nefeste.
Kaldım buralarda sanki kafeste,
Bu ömür böylece bitiyor evlat.

​Bir kere sarılsam, koklasam seni,
Silsen gözlerimden akan bu seli.
Evlat kokusuyla sarsan babanı,
Güneş artık bana doğmuyor evlat.

​Resmine bakıp da avunup durdum,
Geceler boyunca hayaller kurdum.
Kendime her gün bu hesabı sordum,
Aklım bu gurbete ermiyor evlat.

​Babanız yaşlandı, büküldü beli,
Ağlamaktan döndüm bir mecnun gibi.
Kurudu ömrümün bahçesi, gülü,
Yaralarım kabuk bağlamıyor evlat.

​Son bir kez görmeden yumarsam gözü,
Sana miras kalsın babanın sözü.
Gönlümün dinmeyen, sönmeyen közü,
Bu dünya sizsiz çekilmiyor evlat.