Bir Akşamüstü Grisi Şiiri - Huri Çalışkan

​Lamba söner,
Oda karanlığın kirli paslı eteğine sığınır.
Bilirsin, bazı gidişler vardır;
adam evde yokken bile evi doldurur.
Sokak ıslak bir tütün tabakasındandır yağmurdan sonra,
Caddeler üzerindeki gölgeleri unutur,
Ama ben unutamam.

​Bir adam geçer kalbimin kaldırımından,
Adı yok,
Rengi, suratsız bir akşamüstü grisi.
Ama geçtiği yer var ya...
Orada bir şeye benzemeyen bir koku kalır.
Ne tarçın, ne karanfil;
Düpedüz insan kokar orası.
Hani böyle,
uzun yollardan gelmiş,
yorgun bir trenin camına yaslanmış gibi.

​Hayat dediğin,
gözlerini kapattığında arkada kalan o tuhaf uğultudur.
Sanki içimde ruhumun kimliksiz kalması gibi bir şey,
Ve sen geçince,
bütün ev rüzgâra boyun eğiyor.

​Dünya büyümez yan yana gelince, bilirim.
Yalnızca,
iki yabancının sessizliği çarpışır
ve ortada ne lamba kalır, ne oda...
Sadece,
dünyanın en kimsesiz yerinde unutulmuş
bir fincan acı kahve.

​İşte öyle bir şey.
Geçtiğin yer,
günlerce insan koktu sevgilim.