Bir Acayip Adam Şiiri - Beytullah Aydın

• 

  Çağlar Ömür

  Sen beni bir su kenarında, yağmurun yasıyla gördün,
  İçimde kopan kıyameti, sessiz bir damla mı sandın?
  Gözlerimin daldığı o uzaklarda, yıkılmış şehirlerim var,
  Yumruklarımda sakladığım, küle dönmüş yeminlerim var.
  Kaybolmuşluk değildi o, avuçlarımdaki en derin sükût,
  Bir kavgaydı elbet; zırhım sabır, pusatım yalnız umut.
  Tırnaklarımla kazıdığım o dağlar, şimdi birer hatıra,
  Zirve dedikleri o soğuk tahtı, sığdırdım tek bir satıra.
  Gördüm evet, en tepenin o baş döndüren ihtişamını,
  Ve kollarımı açıp kucakladım, düşüşün o asil akşamını.
  Bilirim düşmenin en kralını; bir dağ gibi devrilmeyi,
  O dal kırılmasın diye, uçurumlara gülümsemeyi.
  Kağıt yandı, kalem sızladı, geriye kaldı bir "Ya nasip",
  Hayat denen bu kumarda, ne galip bildim ne mağlup.
  Hissettim elbet sevilmeyi, ruhum bedenden taşana dek,
  Sevdim, uğruna kendi canımdan, kendi kanımdan geçerek.
  İplere astığım o hayaller, darağacında şimdi birer yoldaş,
  İndirmeye mecalim yok, her biri bağrımda ağır bir taş.
  Yaralı o kuş benim evet, vurulmuşum en yüksek uçuşta,
  Gökyüzüm elimden alınmış, kalmışım amansız bir kışta.
  Sardıkça kanayan o yaralar, göğsümde taşıdığım nişanım,
  Kanadım kırık olsa bile, fırtınalara bedeldir şanım.
  Şimdi gecenin en zifirinde, ruhumun o kadim sızısı,
  Hiçbir şey olmamış gibi dursa da, geçmiyor alın yazısı.
  Film şeridi gibi dönerken önümde bütün ömrüm,
  Hem acıya tebessüm ettim, hem tatlıya yüzümü gömdüm.
  Teslimiyet türküsü bu, kan revan dudaklarda mühürlenen,
  Hayatın her türlü cefasına, "eyvallah" deyip diklenen.
  O denk geldiğin çocuk yok artık, o ıssız suyun kenarında,
  Bir adamın ağır sürgünü var, demlenmiş ömrün pınarında.
  Duruşum ülküm oldu benim, kavgam dindi kendi içimde,
  Yağmurlar sustu ey şair, şimdi yangın var bu biçimde.
  Yazdığın o ağır kelam, bağrıma kazınmış bir mühürdür,
  Bedenim hayata esir olsa da, bil ki bu ruh ebediyen hürdür.

  Devamını Göster

  • 2
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)