Bin Kurşun Şiiri - Ertuğrul Bey

nefesim tükeniyor
telafuz edemiyorum ahvalimi
yaşadıklarımı yitirdiklerimi anlatamıyorum
sussam yanıyorum konuşsam kanıyorum
ne eylesem ne etsem olmuyor
bir türlü kendim olamıyorum
kimsenin bahçesine izinsiz girmedim
kimse üzülsün diye kötülük etmedim
bak şimdi ikimizde eşitiz
bizim için kendini ateşe atmıstın ya
bende kendimi ateşe attım ikimiz icin
şimdi sende en kötü benim söylesene neden niçinnnn
artık yanlışın doğrunun hiç bir anlamı kalmadı
nasıl olsa tüm yanlışlar bana kaldı
bu sondan kimileri haz kimileri keyf aldı
ben yandım sen yandın aşk yüreğimize ateşler saldı
değermiydi ömrümü ömrune adadığım
yaşayan ölü ettin ya beni bir hırs uğruna
yoluna güller serilsin yinede duy bu sana son dua
farkedermi ilk sen yada Ben işte zehirlendik
ömrümüz zehir oldu kimseden panzehir talep etmedik edemezdik..
günlerce yalvardım en değerlime
Yapma etme ne olursun itme
beni sensizlikle cezalandirma diye Sözümü dinletemedim
en sonunda kaybettim..
Kartanemi kimselere anlatmadım kirlenmesin diye ARTANEM hep sakladım
her ahval ile eş tutuldum suçlandım
KARTANEM😥
Haberin olsun ben bu davayı mahşere bıraktım
ŞİMDİLERDE
senden bana hatıra bir kırmızı mendil ince uçlu bardak ve bilekliğim
birde gözümün önünden hiç gitmeyen senin bile kirletemediğin o TERTEMİZ hayalin
onlar beni hiç üzmüyor bilesin..
işte ömrum ben böyle yavaş yavaş tükendim..
Elim kolum hep bağlıydı direnemedim
EL HAKKK!
can'da beden'de ALLAHA emanettir
GÜNLERCE AĞLADIM GÜNLERCE
BİNLERCE KURŞUN YEDİM BİNLERCE
BİRTANESİ KALDI SADECE İÇERDE
ARTANEM KALDI KARTANEM'SE EN DERİNDE😥 ULAŞILAMAYAN O YERDE