Dost dedik Şiiri - Muhsin Yener

Dost dedik
Meğer ne ağır kelimeymiş.
Her omuza yaslanana söylenmez,
her gülüşe yakıştırılmazmış.

Dost;
bir ömür boyu susup da
bir bakışla anlaşabilmekmiş.

Kalabalıkların içinde
herkes “yanındayım” derken,
uçurum kenarında
elini bırakmayana denirmiş dost.

Ben çok insan gördüm;
yüzünde tebessüm,
içinde hesap taşıyan…
Çok “kardeşim” diyen işittim;
sırtım dönünce
yokluğuma sevinen…

Ve anladım;
dostluk, ağızda değil,
yürekte taşınırmış.

Öyle zaman gelir ki insan,
kendi içine düşer…
Gece büyür,
duvarlar yaklaşır,
nefes bile yük olur insana.
İşte o vakit
kapını çalan biri varsa
sessizce oturup
acına omuz veriyorsa,
adı dosttur onun.

Dost dediğin;
yarana merhem sürmez bazen,
ama kanarken
yanından ayrılmaz.

Ne menfaat bilir,
ne çıkar hesabı…
Bir “iyi misin?” deyişinde bile
annelerin duası saklıdır sanki.

Öyle insanlar vardır ki
yıllarca yanında yürür,
bir yabancı kadar uzaktır sana.
Ve bazen biri çıkar;
bir haftalık tanışıklıkla
kırk yıllık yaranı bilir.

Çünkü dostluk
zamana değil,
ruha bağlıdır.

İnsan büyüdükçe anlıyor;
her güldüğün arkadaş değilmiş,
her sırrını bilen dost sayılmazmış.
Dost;
senin en çirkin hâlini görüp
yine de başucunda kalandır.

Bir gün herkes gider…
Kalabalıklar dağılır,
sesler diner,
hatıralar yorulur.
Ama gerçek dost,
enkaz altındaki son nefes gibi
terk etmez seni.

Kırılırsın…
Bağırırsın…
Hatta bazen
en ağır sözleri ona söylersin.
O ise yalnızca gülümser;
bilir çünkü
öfkenin bile içinde sevgini.

Dostluk,
hesapsız bir secde gibidir biraz;
ne kadar eğilsen
o kadar insan kalırsın.

Ve şimdi soruyorum kendime:
Kaç kişiye “dost” dedik de
yalnızlığımıza gömdük kendimizi?

Meğer dost;
her gün konuştuğun değil,
sustuğunda da seni duyanmış…

Öyle bir hazine ki bu,
her kula nasip olmaz.
Bir kişinin bile varsa hayatında,
karanlığın ortasında
yanan kandilin var demektir.

Çünkü bu çağda
en büyük yoksulluk sevgisizlikse,
en büyük servet
hakiki bir dostun varlığıdır.