Bilmiyorsun! Şiiri - Gizem Bursa

Söylesene,
beni sevemeyecek kadar mı korkuyorsun
benim sevgimden?

Oysa senin gözlerine bakmak
bana huzurdan başka ne verebilir ki?
Her baktığımda
gözbebeklerimde bir ışık yanıyor,
ama sen bunu görmüyorsun.

Anlamıyorsun mesela,
yokluğunun içimde nasıl büyüdüğünü.
Sırf bu yüzden kaçırıyorum bakışlarımı;
çünkü göz göze gelirsek
içimde sakladığım her şeyin
bir anda ortaya çıkmasından korkuyorum.

Şu an sana
deliler gibi âşık olduğumu
anlamıyorsun.

Kokunu henüz duymamış olsam da
sana sarılmayı,
sana dokunmayı
ve bütün bunların bana vereceği huzuru
hayal ediyorum.

Elinin elime değmesini,
parmaklarının parmaklarıma dokunmasını,
bir anlığına bile olsa
dünyanın bütün gürültüsünün susmasını
istiyorum.

Bilmiyorsun.

Belki de bilmemen
senin için daha kolay geliyor.
Çünkü bilsen,
sana bakarken neden sustuğumu,
neden söylediğin tek bir kelimeyi
günlerce düşündüğümü,
neden yokluğunda bile seni
kalabalıkların içinde aradığımı anlardın.

Ben senden çok şey istemiyorum.

Bazen bir bakışın yeter.
Bir “buradayım” deyişin,
sesinin kulağımda bırakacağı küçücük bir iz,
dokunmadan bile
içime dokunabilmen…

Bana yeter.

Ama sen
bakışlarını kaçırıyorsun.

Ben de her seferinde,
sanki sana biraz daha yaklaşmışken
bir adım daha geriye çekiliyorum.

Oysa bilsen…

Ben senden kaçmıyorum.
Kendimden kaçıyorum.

Çünkü sana baktığımda
artık saklayamıyorum
kalbimin sana ait olduğunu.

Ve eğer sevgimden korkuyorsan,
bil ki ben de korkuyorum.

Ama benim korkum
seni sevmekten değil;

bir gün gözlerine bakıp
“Ben seni bu kadar severken,
sen beni hiç sevmedin.”
demek zorunda kalmaktan.