Boğuluyorum Şiiri - Gizem Bursa

Sana sarılamadığım her gece
kollarım biraz daha ağırlaşıyor.
Sanki bütün bedenim
sana ulaşmak için yaratılmış da
mesafeler aramıza duvar örmüş.

Öpememek koyuyor en çok,
dudaklarımda yarım kalıyor
sana söyleyemediğim bütün cümleler.

Kokunu içime çekememek,
başımı boynuna yaslayamamak,
bir anlığına gözlerimi kapatıp
“işte buradasın” diyememek…

Bunlara öfkeleniyorum.

Sana değil belki,
sana dokunamayan zamana,
aramıza giren suskunluklara,
yan yana gelemeyişimize…

Seni öyle özlüyorum ki,
yokluğun yalnızca içimde değil,
tenimde de büyüyor.

Bir sarılmaya,
bir öpücüğe,
boynunda unutulacak birkaç saniyeye
muhtaç kalıyorum.

O yüzden boğuluyorum.

Çünkü bazı yokluklar
insanın yalnızca kalbini değil,
kendini de eksiltiyor.