Bilmezdim Şiiri - Halil Kumcu

Rüyanın içinde rüya,
Her şey hülya belki;
Bir türlü uyanamıyorum,
Hummalı gibiyim sanki.

Uyudum, uyandım derken,
Düşlerim çığlık çığlığa;
Dilim lal olur o an,
Son sözler dökülür ıslak toprağa.

Bilmezdim balın zehir sakladığını,
Sevdanın merheminin ayrılık olduğunu;
Zaman denen hırsızın köz gibi durup,
Kor gibi yakıp yıkıp hasretinle boğduğunu.

Bu çalar saat neyin habercisi böyle?
Kim aldı gençliğimin hayallerini?
Bilmezdim ölümün bir uyanışla,
En derinden çöküp yerle bir edeceğini.

Neden yüzüme yüzüme çarpar resimlerin?
Bir şiirin dizelerinde yas tutuyor ecelim.
Felek sustu; kara tren acı acı ötüyor,
Aynalarda ömrümce beklediğim…

Susmak, taş duvarların ardında bir ağıt;
Her yanımı yılanlar, çıyanlar sarmış.
Bir köşede ay, bir köşede gün, hepsi hüzün;
Gam gibi ölüm boğazıma yapışmış.

Öğrendim ki; en büyük uyanış,
Gözlerini sonsuza kapamakmış.
Bir vedadır hayat, adı anılmayan;
Yarım kalan cümleler arasına sıkışmış.

📍Şair Notu: Bu şiiri, bir gecenin tam ortasında, ne uyuyabildiğim ne de uyanabildiğim bir vakitte yazdım. Hayat dediğimiz şeyin, bazen bir rüya kadar güzel, bazen de bir kâbus kadar ağır olabileceğini o an anladım. Bilmezdim… derken, aslında hepimizin bilmediği ama bir gün mutlaka öğreneceği acılardan söz ettim. Sevdanın içinde ayrılığın, zamanın içinde hırsızlığın, gülüşlerin içinde gözyaşının saklandığını… Okurken belki kendi “bilmezdim”lerinizi hatırlayacaksınız. Belki siz de bir fotoğrafla, bir şarkıyla, ansızın aklınıza gelen bir koku ile boğazınıza düğümlenen şeyleri… Bu şiir, biraz benim gecemde yazıldı ama biliyorum ki sizin gecelerinizde de yankısını bulacak. Çünkü ayrılık, ölüm, özlem; hepimizin paylaştığı en sessiz ortak dil…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sevdanın gülü hep kırmızı açar ama dikeni ayrılıktan beslenir.
•Zaman, yarayı saran bir hekim değil; kabuğunu yolan bir hırsızdır.

17 Nisan 2021 / Cumartesi / Ankara