Bilir O Beni Şiiri - Hasan Bahtiyar

BİLİR O BENİ
Ateş yakarken düştüğü yeri,

Benim sözlerim bir alev, donarken bedenim...
Herkes bilirim dese de; ne gören var ne anlayan,

Ama bilir o beni, her kelimem onsuz.

Adımlarım yorgun, yolun sonu belirsiz,

Eskiden mevsimlere sığınırdım, şimdi her yanım kış...
Bakışlarımda birikmiş onca sitem, onca yara;

Yine de bilir o beni, gitse de bedenimden, ruhumda esir.

Elimde kadeh, duman ciğerime tutsakken,

Gel desem gelir mi? Can nefesten gitmişken...

Varsın kimse duymasın feryadımı, sessizliğim kalsın;

Çünkü bilir o beni, yanan ruhken hesap sorulmaz.

Hasan Bahtiyar
21/01.2026