Bildiğin Gibi Değil Şiiri - Zeynep Ceylan

Yüreğim yana yana alışıyorum yokluğuna
Hiç kolay olmuyor, bildiğin gibi değil
Her gece adını fısıldıyorum karanlığa
Sanki duyarsan geri dönersin diye değil…

Gözlerim takılıyor gölgelere, sokağın ucunda
Belki sen çıkarsın diye, bin umutla beklerim
Ama rüzgâr gelir, savurur hayalini de
Kalan kırık hevesleri avuçlarımda ezerim

Kalbim hâlâ sana emanet, geri almadım
Gidişinle içimde çürüyen baharları saymadım
Yalnızlık, en iyi bildiğin hediye oldu bana
Ve ben… hâlâ seni sevmekten caymadım

Yüreğim, sensizliğin paslı kapısında
Her gün biraz daha eskir, biraz daha susar
Umudum, rüzgârda savrulan bir yaprak gibi
Düştüğü yerden bir daha kalkamaz, kurur, solar

Belki de bu hikâyenin sonu çoktan yazıldı
Biz sadece birbirimizi bekleyen iki yabancıydık
Ama bil ki, adı sen olan bu yaradan
Bir ömür boyu kanayarak var olacaktım…