Bila Hertişt Kerbin Şiiri - Hadi Helili

Min deynin cihekî wisa ku,
Dengek neyê, tiştekî neyê,
Tenê ez û bêdengiya mezin.

Ne qêrîna mirovan li kolanê,
Ne dengê tivangê li şevê,
Ne agirê gundê li dûrê —
Tenê ezmên, tenê ax, tenê ez.

Ne zarîna dê li ser cesedê,
Ne hêstirên bav ên bêdeng,
Ne dengê zaroka ku dipirse:
"Bavo, kengê tê malê?"

Ne dengê baranê li camê,
Ne nalîna bayê li deştê,
Ne dengê lingan li rêyên sar —
Tenê bêdengî, tenê aramî.

Ne tirsa şevê ya dirêj û tar,
Ne xewna şikestî ya sibehê,
Ne hêviya winda ya salên çûyî —
Tenê niha, tenê vê kêliyê.

Ne dengê nûçeyan ên tijî xwîn,
Ne wêneya şerê li ser dîwarê,
Ne navên mirîyan ên rojane —
Tenê jibîrkirin, tenê aştî.

Bila êş raweste li ber derî,
Bila kul xwe bigire û here,
boBila dilê westandî hinekî bê,
Bila ruh — wek çiya — were xwe.

Min deynin cihekî wisa ku,
Cîhan ji dûr xuya bike —
Biçûk, bêdeng, û bê êş,
Wek xewnek xweş a zaroktiyê.